نظریه جریان دو مرحله ای،  نخستین بار توسط پاول لازارسفلد و الیهو کاتز مطرح شد. جریان دو مرحله ای برخلاف نظریه تزریق سوزنی که بر تاثیر مستقیم رسانه های جمعی بر مخاطبان تاکید می کند، اثرگذاری و نفوذ عامل انسانی را مد نظر قرار می دهد.

این نظریه می گوید، ارتباطات غیر رسمی فردی بیشتر  از زمانی ک فرد در معرض پیام های رادیو یا روزنامه در رفتار رای دهندگان ، اثرگذار است.

مطابق نظر این دو محقق، اطلاعاتی که توسط رسانه های جمعی منتشر می شود طی دو مرحله به توده ها می رسد.

نخست رهبران افکار محتوای پیام رسانه ها را دریافت می کنند. رهبران افکار گروهی از مردم هستند که دسترسی بیشتری به رسانه ها دارند  و از دقت و سواد بیشتری (برای) درک محتوای رسانه ها برخوردارند. رهبران افکار تفاسیر خود را به محتوای واقعی رسانه ها می افزایند. به عبارت دیگر، آنها محتوای پیام های رسانه ها را دریافت و برای دیگر افراد جامعه توضیح می دهند.

لازار سفلد و کاتز در تحقیقات خود در سال 1944 بدین نتیجه دست یافتند که در  تصور سنتی فرایند اقناع رسانه های سنتی(نظریه تزربق سوزنی) باید جایی برای ارتباطات میان فردی به عنوان عامل مداخله گر میان  انگیزه پیام های رسانه ها و نیز عقاید، تصمیمات و کنش های نهایی افراد جامعه باز کند.

مدل جریان دو مرحله ای ارتباط  مبنای نظریه نشر نوآوری قرار گرفت.

مدل مفهومی جریان دو مرحله ای